Parametry trasy

Rozwiązanie

type ExtractParams<Path extends string> = Prettify<
  Path extends `${string}:${infer Param}/${infer Rest}`
    ? { [K in Param]: string } & ExtractParams<`/${Rest}`>
    : Path extends `${string}:${infer Param}`
      ? { [K in Param]: string }
      : {}
>

Najczęstsza błędna odpowiedź

type ExtractParams<Path extends string> =
  Path extends `${string}:${infer Param}/${infer Rest}`
    ? { [K in Param]: string } & ExtractParams<`/${Rest}`>
    : Path extends `${string}:${infer Param}`
      ? { [K in Param]: string }
      : {}

Wszystko tu jest poprawne poza kształtem wyniku. Powstaje `{ id: string } & { postId: string }`, co da się przypisać do `{ id: string; postId: string }`, ale to nie ten sam typ — a testy sprawdzają dokładną równość. Owinięcie całości w `Prettify` spłaszcza przecięcie do jednego obiektu.

Linia po linii

1. `${string}:${infer Param}/${infer Rest}`

   Wiodące `${string}` pochłania wszystko przed dwukropkiem, więc wzorzec nie przejmuje się tym, że ścieżka zaczyna się od `/users`. `Param` wiąże się aż do następnego ukośnika; `Rest` bierze całą resztę.

2. ExtractParams<`/${Rest}`>

   Ukośnik jest dokładany z powrotem przed rekurencją. Bez niego końcowy segment w rodzaju `posts/:postId` wciąż pasowałby do pierwszego wzorca i rekurencja nie kończyłaby się czysto.

3. Path extends `${string}:${infer Param}`

   Drugi wzorzec nie ma końcowego ukośnika, więc pasuje tylko wtedy, gdy parametr jest ostatnim elementem łańcucha. To przypadek bazowy zatrzymujący rekurencję.

4. Prettify<...>

   Mapuje raz jeszcze po zebranych kluczach, tworząc świeży typ obiektowy. Końcówka `& {}` w `Prettify` zmusza TypeScript do faktycznego wyliczenia typu mapowanego zamiast trzymania go leniwie.

Do zapamiętania

Wzorce literałów szablonowych dopasowują się zachłannie od lewej. Gdy zbierasz typy obiektowe przez rekurencję, dostajesz przecięcie, a testy dokładnej równości je odrzucą — spłaszcz je przed zwróceniem.