Błędy

Ta sama niescalalna nazwa typu została zadeklarowana dwa razy w jednym zakresie.

Kompilator poszukał tej nazwy w każdym widocznym zakresie i nic nie znalazł. Zwykle literówka, niezaimportowany typ albo wartość użyta tam, gdzie należy się typ.

Interfejs próbował dziedziczyć po unii, której składowe nie są znane jednocześnie.

Alias generyczny został użyty bez podania wymaganego parametru typu.

Argumenty typu zostały przekazane do aliasu, który nie deklaruje parametrów typu.

Najczęstszy błąd TypeScriptu. Wartość jednego typu trafiła tam, gdzie wymagany był inny, a te dwa nie są zgodne w tę stronę.

Sięgnąłeś po właściwość, której typ nie ma. Często typ jest dobry, a pisownia zła; czasem typ jest węższy, niż wartość naprawdę jest.

Argument typu został odrzucony w drzwiach. Generyk powiedział, co przyjmie, a to nie jest to.

Ta sama porażka przypisywalności co TS2322, tyle że w miejscu wywołania. Osobny kod, bo naprawa niemal zawsze leży gdzie indziej.

Nawiasy są używane jako wywołanie funkcji, ale wyrażenie nie ma sygnatury wywołania.

Wartość po `new` nie ma sygnatury konstruktora, więc nie może utworzyć instancji.

Asercja typu przeskakuje między niepowiązanymi typami i nie wykona konwersji w czasie działania, którą sugeruje zapis.

Sygnatura obiecuje, że coś wróci, a ciało nigdy tego nie dostarcza.

Obie strony nigdy nie będą równe, więc porównanie zawsze jest fałszem i kompilator zakłada, że nie o to ci chodziło.

Dwa ciała funkcji mają tę samą nazwę w jednym zakresie; przeciążenia mogą mieć wiele sygnatur, ale tylko jedną implementację.

Składowa istnieje, dlatego to nie TS2420 — ale jej typ nie jest zgodny z tym, który zadeklarowała baza.

Klasa napisała `implements`, a potem tego nie zrobiła. Szczegół poniżej nazywa dokładnie, czego brakuje albo co się nie zgadza.

Alias jest zdefiniowany przez samego siebie i nic pomiędzy, więc nie ma momentu, w którym cokolwiek znaczy.

Krotka wie dokładnie, jak jest długa, więc indeksowanie poza koniec jest błędem kompilacji, a nie `undefined`, o którym dowiesz się później.

Właściwość jest odczytywana bezpośrednio z wyrażenia, którego wynik może być `undefined`.

Zaindeksowałeś parametr typu innym parametrem typu, a kompilator nie ma powodu wierzyć, że taki klucz istnieje.

Właściwość jest oznaczona jako `readonly`, co jest obietnicą na czas kompilacji, że nie zostanie nadpisana — i niczym więcej.

Obiekt przyjmuje dowolny klucz tekstowy i każdy z nich jest tylko do odczytu. To TS2540 zastosowane naraz do całej rodziny kluczy.

Wybrana sygnatura wywołania wymaga większej liczby argumentów, niż przekazuje to wywołanie.

Klasa deklaruje właściwość, której nigdy nie nadano wartości, więc każda instancja startowałaby z `undefined` w miejscu, o którym typ mówi, że zawsze jest liczbą.

Powiedziałeś kompilatorowi, że następny wiersz zawiedzie, a nie zawiódł. To dobra wiadomość zgłoszona jako błąd i dokładnie po to ta dyrektywa istnieje.

Typ rekurencyjny zaszedł dalej, niż kompilator jest gotów podążyć — zwykle około pięćdziesięciu poziomów, i niemal zawsze dlatego, że rekurencja liczy, zamiast się kurczyć.

Alias typu został użyty w przestrzeni wartości, ale aliasy są usuwane z emitowanego JavaScriptu.

Typ docelowy wymaga kilku składowych, a przekazany obiekt nie ma żadnej z nich.

Obiekt ma właściwy kształt na tyle, na ile sięga — tylko nie sięga dość daleko. Każda właściwość wymagana przez cel musi być obecna.

Zmienna czasu działania została zapisana w przestrzeni typów; użyj `typeof`, aby pobrać typ tej wartości.

Funkcja ma kilka sygnatur, a argumenty nie pasują do żadnej. Kompilator raportuje wtedy każdą próbę i dlatego ten błąd jest tak długi.

Tryb ścisły znalazł parametr funkcji bez adnotacji i bez kontekstu, z którego można wywnioskować typ.

Tablice opisują pozycje liczbowe; klucz tekstowy taki jak `first` nie jest jedną z nich.

Funkcja rekurencyjna wymaga od inferencji znajomości typu zwrotnego, zanim ten sam typ został ustalony.

Wzorzec destrukturyzacji nazywa pole, ale obiekt zawierający to pole nie ma znanego typu.

Zaindeksowałeś obiekt zwykłym `string`, a kompilator nie umie stwierdzić, którą właściwość masz na myśli — wynikiem byłoby `any`, a `strict` nie przepuści tego po cichu.

`unknown` to typ, który odmawia użycia, dopóki nie udowodnisz, czym jest. Ta odmowa jest całą jego funkcją.

Wartość dopuszczająca null jest używana tak, jakby gałąź `null` została już wykluczona.

Opcjonalna właściwość została użyta bez sprawdzenia. Przy `strictNullChecks` „opcjonalna” znaczy, że nieobecność jest częścią typu i trzeba ją obsłużyć.