Błędy

Kompilator poszukał tej nazwy w każdym widocznym zakresie i nic nie znalazł. Zwykle literówka, niezaimportowany typ albo wartość użyta tam, gdzie należy się typ.

Najczęstszy błąd TypeScriptu. Wartość jednego typu trafiła tam, gdzie wymagany był inny, a te dwa nie są zgodne w tę stronę.

Sięgnąłeś po właściwość, której typ nie ma. Często typ jest dobry, a pisownia zła; czasem typ jest węższy, niż wartość naprawdę jest.

Argument typu został odrzucony w drzwiach. Generyk powiedział, co przyjmie, a to nie jest to.

Ta sama porażka przypisywalności co TS2322, tyle że w miejscu wywołania. Osobny kod, bo naprawa niemal zawsze leży gdzie indziej.

Sygnatura obiecuje, że coś wróci, a ciało nigdy tego nie dostarcza.

Obie strony nigdy nie będą równe, więc porównanie zawsze jest fałszem i kompilator zakłada, że nie o to ci chodziło.

Składowa istnieje, dlatego to nie TS2420 — ale jej typ nie jest zgodny z tym, który zadeklarowała baza.

Klasa napisała `implements`, a potem tego nie zrobiła. Szczegół poniżej nazywa dokładnie, czego brakuje albo co się nie zgadza.

Alias jest zdefiniowany przez samego siebie i nic pomiędzy, więc nie ma momentu, w którym cokolwiek znaczy.

Krotka wie dokładnie, jak jest długa, więc indeksowanie poza koniec jest błędem kompilacji, a nie `undefined`, o którym dowiesz się później.

Zaindeksowałeś parametr typu innym parametrem typu, a kompilator nie ma powodu wierzyć, że taki klucz istnieje.

Właściwość jest oznaczona jako `readonly`, co jest obietnicą na czas kompilacji, że nie zostanie nadpisana — i niczym więcej.

Obiekt przyjmuje dowolny klucz tekstowy i każdy z nich jest tylko do odczytu. To TS2540 zastosowane naraz do całej rodziny kluczy.

Klasa deklaruje właściwość, której nigdy nie nadano wartości, więc każda instancja startowałaby z `undefined` w miejscu, o którym typ mówi, że zawsze jest liczbą.

Powiedziałeś kompilatorowi, że następny wiersz zawiedzie, a nie zawiódł. To dobra wiadomość zgłoszona jako błąd i dokładnie po to ta dyrektywa istnieje.

Typ rekurencyjny zaszedł dalej, niż kompilator jest gotów podążyć — zwykle około pięćdziesięciu poziomów, i niemal zawsze dlatego, że rekurencja liczy, zamiast się kurczyć.

Obiekt ma właściwy kształt na tyle, na ile sięga — tylko nie sięga dość daleko. Każda właściwość wymagana przez cel musi być obecna.

Funkcja ma kilka sygnatur, a argumenty nie pasują do żadnej. Kompilator raportuje wtedy każdą próbę i dlatego ten błąd jest tak długi.

Zaindeksowałeś obiekt zwykłym `string`, a kompilator nie umie stwierdzić, którą właściwość masz na myśli — wynikiem byłoby `any`, a `strict` nie przepuści tego po cichu.

`unknown` to typ, który odmawia użycia, dopóki nie udowodnisz, czym jest. Ta odmowa jest całą jego funkcją.

Opcjonalna właściwość została użyta bez sprawdzenia. Przy `strictNullChecks` „opcjonalna” znaczy, że nieobecność jest częścią typu i trzeba ją obsłużyć.