Ścieżki

Rozwiązanie

type Paths<T> = T extends object
  ? {
      [K in keyof T & string]: T[K] extends object
        ? K | `${K}.${Paths<T[K]> & string}`
        : K
    }[keyof T & string]
  : never

Najczęstsza błędna odpowiedź

type Paths<T> = T extends object
  ? {
      [K in keyof T & string]: T[K] extends object
        ? `${K}.${Paths<T[K]> & string}`
        : K
    }[keyof T & string]
  : never

To daje tylko liście: `"db.host" | "db.port" | "debug"`. Gałąź dla klucza o wartości obiektowej zwraca potomków z przedrostkiem, ale zapomina, że sam klucz też jest poprawną ścieżką. To `K |` odpowiada za całe pojawienie się ścieżek pośrednich.

Linia po linii

1. }[keyof T & string]

   Typ mapowany to rusztowanie, nigdy odpowiedź. Zindeksowanie go wszystkimi własnymi kluczami odczytuje naraz każdą wartość i łączy je w unię — standardowy sposób zamiany obliczenia per-klucz w unię.

2. Paths<T[K]> & string

   To przecięcie nie jest ozdobą. Literał szablonowy wstawi tylko coś, o czym kompilator już wie, że jest łańcuchopodobne, a odroczone wywołanie rekurencyjne takie nie jest — `& string` to obietnica, która je przepuszcza.

3. keyof T & string

   Klucze obiektu mogą być symbolami, które nie mogą wystąpić w ścieżce tekstowej. Przecięcie ze `string` odsiewa je zarówno przy mapowaniu, jak i przy indeksowaniu — a oba miejsca muszą się zgadzać, bo inaczej wynik się zapada.

Do zapamiętania

Typ mapowany zindeksowany własnymi kluczami to odpowiednik `Object.values().flat()` na poziomie typów. W połączeniu z rekurencją przechodzi dowolnie głębokie struktury — i dokładnie na tym kształcie zbudowane są typowane biblioteki formularzy i walidatory kluczy i18n.