tsconfig

Nie tyle opcja, co abonament: włącza osiem innych kontroli i włącza też te dodane już po tym, jak napisałeś swój tsconfig.

Bez niej `null` i `undefined` należą do każdego typu, więc `string` po cichu znaczy „string albo zupełnie nic”.

Parametr, którego kompilator nie potrafi wywnioskować, staje się `any` — ta flaga każe mu o tym powiedzieć.

Funkcja przyjmująca mniej nie może zastąpić tej, która musi przyjąć więcej — oczywiste, gdy się to powie, i niesprawdzane bez tej flagi.

Bez niej ta trójka przyjmuje dowolne argumenty, bo ich zadeklarowane typy mówią `any[]`.

Deklaracja `token: string` mówi, że właściwość jest stringiem. Przed tą flagą nic nie sprawdzało, czy kiedykolwiek nim została.

Wewnątrz zwykłej funkcji zagnieżdżonej `this` nie jest obiektem, w którym ją napisałeś — a bez tej flagi jest po cichu `any`.

JavaScript może rzucić cokolwiek — string, undefined, liczbę — więc przechwycona wartość jest `unknown`, a nie `any`.

Odczyt klucza, którego nigdy nie zapisano, daje `undefined` w czasie wykonania. To flaga, która mówi o tym w typie.

`{ retries?: number }` normalnie dopuszcza też `{ retries: undefined }`. Ta flaga sprawia, że znak zapytania znaczy wyłącznie „może nie być”.

Rezerwuje `obj.key` dla właściwości faktycznie zadeklarowanych i spycha wszystko z sygnatury indeksowej do `obj["key"]`.

Wymaga słowa kluczowego `override` przy każdym składniku, który zastępuje ten z klasy bazowej.

Funkcja, w której część gałęzi zwraca wartość, a inne wypadają na koniec, to prawie zawsze brakujący przypadek.

Sygnalizuje `case`, który coś robi, a potem wpada w następny — nadal pozwalając na celowe puste przejście.

Nieodczytana zmienna lokalna to zwykle pozostałość po zmianie doprowadzonej tylko do połowy.

Zgłasza parametry zadeklarowane i nigdy nieodczytane; wiodące podkreślenie to udokumentowany sposób powiedzenia, że tak miało być.

Ustaw na `false` — domyślnie tylko ostrzega w edytorze, a ostrzeżenie to nie awaria builda.

Nieużywana etykieta zwykle wcale nie jest etykietą — to literał obiektu albo adnotacja typu, które się tak sparsowały.

Import używany wyłącznie jako typ musi być zapisany jako `import type`, żeby wyemitowany JavaScript był tym, co pokazuje źródło.

Odrzuca konstrukcje, których nie da się poprawnie skompilować bez zaglądania do innych plików — a tak kompiluje każdy szybki bundler.

Zakazuje konstrukcji TypeScriptu emitujących kod wykonawczy — enumów, przestrzeni nazw, właściwości parametrów, pól klasy z `declare`.

`import "./styles.css"` nigdy nie było sprawdzane pod kątem rozwiązania, więc literówka w nim była niewidoczna.