Jak powstrzymać Omit<User, "nmae"> przed cichym sukcesem, który nic nie usuwa?

Przepis

type StrictOmit<T, K extends keyof T> = Omit<T, K>

type User = { id: number; name: string; email: string }

type WithoutEmail = StrictOmit<User, 'email'>

Build to kompiluje i sprawdza każdy wynik poniżej.

Jak to działa

1. 01

   type StrictOmit<T, K extends keyof T> = Omit<T, K>

   Cały przepis. Ciało wciąż deleguje do wbudowanego — węższe są tylko drzwi, a to w drzwiach był błąd.

Co dostajesz

• WithoutEmail

  →{ id: number; name: string; }

• StrictOmit<User, 'id' | 'name'>

  →{ email: string; }

• Omit<User, 'nmae'>

  →{ email: string; id: number; name: string; }

  Wbudowany, dla porównania: żadnego błędu, nic nie usunięte, a typ nadal wygląda wiarygodnie. To właśnie ten błąd ogranicza ograniczenie.

Gdzie to zawodzi

Jest surowszy od wbudowanego w sposób, który czasem gryzie: Omit jest celowo pobłażliwy, by dało się go użyć na uniach i na typach o jeszcze nieznanych kluczach. Globalna podmiana ujawni realny kod, który na tym polegał.