Zagadnienie 7 z 12

infer

infer to dopasowanie wzorca. Opisujesz oczekiwany kształt, wstawiasz infer X tam, gdzie siedzi interesujący fragment, a kompilator rozwiązuje X. Większość pomocników wyciągających z biblioteki standardowej to jeden warunek z jednym infer we właściwym miejscu.

Prześledź typSprawdzone kompilatorem

WyrażenieItem<string[]>: Rozwija się dostring
WyrażenieItem<number[]>: Rozwija się donumber
WyrażenieItem<boolean>: Rozwija się donever

Dopasuj tablicę i przechwyć typ jej elementu jako U. Typ niebędący tablicą nie pasuje do tego wzorca.

Definicja typu

type Item<T> = T extends (infer U)[] ? U : never

Działa wszędzie, gdzie może pojawić się typ

type Unwrap<T> = T extends Promise<infer Inner> ? Inner : T
type Element<T> = T extends (infer E)[] ? E : never
type Returns<T> = T extends (...a: never[]) => infer R ? R : never
type Head<T> = T extends [infer H, ...unknown[]] ? H : never
type Rest<S> = S extends `${string}-${infer R}` ? R : never

Obietnice, tablice, zwracane typy funkcji, pozycje w krotce, wzorce łańcuchów — mechanizm jest za każdym razem ten sam. Zmienia się tylko otaczający kształt — dlatego nauka jednego uczy wszystkich.

Ograniczanie tego, co zostaje związane

// Without the constraint, F is unknown and cannot be
// interpolated into a template literal.
type First<T> = T extends [infer F extends string, ...unknown[]]
  ? `${F}!`
  : never

infer może nieść własną klauzulę extends, która zawęża wiązanie i pozwala użyć wyniku tam, gdzie wymagany jest konkretny rodzaj typu. Bez niej często dostajesz unknown, a błąd pojawia się linijkę po przyczynie.

Najczęstsza błędna odpowiedź

// Intent: get the return type of any function.
type Returns<T> = T extends () => infer R ? R : never

Returns<() => string>          // string
Returns<(a: number) => string> // never — pattern demands zero parameters

// Fixed: never[] in parameter position accepts any signature,
// because parameters are checked contravariantly.
type Returns2<T> = T extends (...a: never[]) => infer R ? R : never

Wzorzec musi być tak pobłażliwy jak wejścia, które chcesz dopasować. Typ funkcji bez parametrów pasuje tylko do funkcji bez parametrów, więc wszystko inne po cichu wpada w gałąź fałszywą.

Ćwiczenie

Wyciągnij typ elementu z typu tablicy.

Spróbuj

type ElementOf<T> = ???

type ElementOf<T> = ???

ElementOf<string[]>—
→ string
ElementOf<number>—
→ never

Do zapamiętania

Opisz kształt, zaznacz dziurę przez infer i pozwól kompilatorowi ją wypełnić. Jeśli nic nie pasuje, to wzorzec jest surowszy niż wejście — nie odwrotnie.