Permutacja

Rozwiązanie

type Permutation<T, K = T> = [T] extends [never]
  ? []
  : K extends K
    ? [K, ...Permutation<Exclude<T, K>>]
    : never

Najczęstsza błędna odpowiedź

type Permutation<T> = T extends T ? [T] : never

To rozdziela się i owija każdy element we własną krotkę, dając ["a"] | ["b"] — każdy element osobno, nigdy razem. Dla never odpowiada też never, bo dystrybucja po pustej unii nie daje nic zamiast pustej krotki.

Linia po linii

1. [T] extends [never]

   Owinięcie w krotkę tłumi dystrybucję, co jest tu kluczowe: warunek dystrybutywny nad never daje never i przypadek bazowy nigdy by nie nastąpił.

2. K extends K

   Warunek trywialnie prawdziwy, użyty wyłącznie dla efektu ubocznego: rozdziela K, więc gałąź poniżej wykonuje się raz na element unii. K domyślnie równa się T, zachowując nietkniętą kopię, gdy T jest zawężane przez Exclude.

Do zapamiętania

K extends K to idiom „rozdziel tę unię”, a [T] extends [never] — „nie rozdzielaj”. Znajomość obu i tego, którego wymaga dana linia, to większość różnicy między działającym kodem na typach a kodem po cichu zwracającym never.